IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Old memories.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Alex

avatar

Man Aantal berichten : 27

Vamp Profil
Ras: Half-Vampier
Leeftijd: 17 [Al 15 jaar]
Partner: Liefde is als een steen zo makkelijk om weg te gooien.

BerichtOnderwerp: Old memories.   zo sep 19, 2010 2:42 pm

Alex kneep zijn ogen half dicht door de zon die door de bomen scheen. Zijn bruine haar hing slordig voor zijn gezicht, gehurkt op twee benen keek hij over het meer. Iedere beweging kon niet ontsnappen aan zijn ogen, ieder geluid was hoorbaar. Alex zette zijn nagels in de schors van de boom onder hem, nog geen vijf minuten geleden had hij besloten om vanaf deze reusachtige boom het nieuwe gebied vanaf een afstand te bekijken. Alles was nieuw de geuren de gebieden. Alex had zijn oude gebied verlaten vanwege wat omstandigheden, hij had het er liever niet over. Afwezig ging op rechtop staan, en drukte hij zijn hand tegen de boom als steun. Hij sproing zonder enige moeite uit de boom, en kwam lenig op twee benen terecht. Flitten had hij geen zin in, niet nu. Al dagen had hij lopen flitten om hier heen te komen. In een normale pas liep hij tussen de bomen door, geruisloos en onopvallend. Zijn doel de bergen die hij al eerder vanaf de boom had gezien, de meeste geuren kwamen daar vandaan. Geuren van anderen, zowel vampiers als vampanezen. Hij had de geur leren scheiden van elkaar, wat erg belangrijk was in de tijd dat ze oorlog voerde. Vijftien jaar geleden was hij daarbij betrokken geraakt, nog steeds boos over het feit dat Luke een half-vampier van hem had gemaakt. Maar het zeit zo, hij leefde nu van het bestaan als een bloedzuiger. Zo zag hij het, Riley had geprobeerd die gedachte uit zijn hoofd te stampen maar nog steeds dacht hij er zo over, en hij wist zeker dat het nooit zou veranderen. Net als vele is Alex verandert in een half-vampier voor de oorlog, hij kon die dag nog vaagjes herrinderen. Maar de belangrijkste feiten stonden in zijn hersenen geprint.

''Alex Evans!'' De stem klonk dringend en bijna dreigend. Alex keek op vanuit het raam, Meneer Dalton keek met een dreigende blik vanonder zijn bril Alex aan. ''Vertel jij eens aan de klas op welke bladzijde we zitten'' Zij stem was zwaar je kon horen dat hij rookte, op dat soort dingen lette hij vaak. Daarom was hij ook altijd afwezig nadenkend over dingen waar anderen niet over nadachten. Hopeloos keek Alex naar Riley zijn beste vriend als sinds groep acht. Ook hij wist het niet, Riley haalde zijn schouders en knikte van 'nee'. Alex gaf niet op en keek naar Jake de tweede beste vriend die vooraan zat, Jake vormde met zijn lippen de woorden 'achtentwintig' Alex wachte niet ''Achtentwintig meneer'' zijn wenkbrauwen hingen naar beneden hopend dat hij het goed had. ''Juist, Meneer Evans'' Hij knikte, ''Sla je boek open op bladzijde achtentwingtig'' Ik opende mijn boek en vond meteen de juiste bladzijde. Maar voordat Meneer Dalton begon was ik alweer diep in gedachte. De bel ging en kinderen sloegen hun boeken dicht en sprongen op, het was weekend en de meeste kinderen gingen vol vreugde naar huis. Alex niet, hij pakte zijn tas en zonder iets te zeggen liep hij naar buiten. Achter hem hoorde hij de schoenen van Riley naderen ''Wat heb jij vandaag'' Dom trok hij een wenkbrauw en afwachtend keek hij me aan. ''Niks'' Was het enige wat hij zei, ''Oh'' Riley zuchte, ''Zin om vanmiddag naar het autokerkhof te gaan?'' Alex durfte geen 'nee' te zeggen, hij kende Riley maar al te goed. En voordat je het wist, was hij boos. En Alex wou liever voorkomen dat Riley weer een van zijn woedenaavallen kreeg. ''Ja, is goed'' Riley sprong op en duwde hem tegen zijn schouder ''Au!'' Brulde Alex, Riley schrok maar toen hij de grijns op zijn gezicht zag maakte hij dat hij weg kwam. Alex gooid zijn tas over zijn schouder en sprinte achter zijn vriend aan, vroeger was Riley de snelste maar nu Alex hij haalde zonder enige moeite zijn vriend in. Hij sloeg hem speels tegen zijn schouder en rende verder naar het autokerkhof. Het begon al aardig donker te worden, normaal moest hij allang thuis zijn. Maar zijn ouders waren naar het ziekenhuis dus kon hij later thuis komen. Alex stopte en gooide zijn tas neer, hijgend van het rennen sprong op de oude bus en liet hij zich op zijn kont vallen. ''Slome!'' Riep hij kuchend naar Riley die iets later aankwam. Ook Riley gooide zijn tas en kwam naast hem zitten. De maan scheen helder boven hun en de donkere lucht was gevuld met kleine witte sterren. ''Wat vind jij van Suus?'' Sprak Riley, Alex zuchte al duizend keer had hij deze vraag gehoord. Hij draaide overdreven met zijn ogen ''Gewoon aardig...'' Gaf hij als antwoord zoals hij gewoonlijk deed als Riley deze vraag stelde. ''Oh'' Zuchte Riley. ''En jij dan?'' Alex zag dat Riley rood werd, Alex wist wat Riley van Suus vondt. ''Ook aardig'' Alex knikte, maar hij wist wel beter. Hij leunde naar achter zodat hij op zijn rug lag kijkend naar de sterren. Niet oplettend, toen hij vond dat het wel erg stil was ging hij rechtop zitten. Riley was weg, zijn tas lag er nog maar hij was verdwenen. Alex sprong van de bus af en keek onder en achter de bus niks... Hij liep rondjes, toen hij op iedere plek van het autokerkhof was geweest. Begon hij zich zorgen te maken ''Riley komop!'' Hij klonk nog zeker, nóg wel. Alex begon te rennen en rende terug naar de bus, nog steeds niks. Iets in zijn linkeroog hoek trok zijn aandacht, een zwarte schim schoot voorbij. Zo snel dat als hij niet oplette het niet eens gezien zou hebben. Alex beende naar de plek waar hij de schaduw zag, die al verdwenen leek te zijn. Alex schrok toen hij het gevoel had dat iemand hem bekeek vanaf een afstand. Hij liep stilletjes terug naar de bus en sprong erop, nu kon hij het hele autokerkhof zien, zelf de lichten van de stad. Een klap achter hem deed hem bijna de lucht inspringen, Alex draaide zich niet om toen hij een adem in zijn nek voelde. Alsof er een koude vinger langs zijn rug streek. Alex draaide zich vliegensvlug om. Met grote ogen keek hij de jongen aan, hij was niet veel groter dan hem. Hij had zwarte haar, was grof gebouwd en droeg oude stoffige aan alle kanten gescheurde kleding. Maar het meest opvallende was zijn gele ogen, hadden mensen gele ogen? ''Luke'' De vreemde jongen stak zijn hand uit, eerst aarzelde hij maar toen stak ook hij zijn hand uit. ''Alex'' Zijn stem stokte, zijn hart in zijn keel. Zijn huid voelde ijskoud, Alex deinsde terug. ''Ik-ik moet gaan denk ik'' Alex sprong van de bus en liep zonder om te kijken naar het hek. Riley zoekt het maar uit! Dacht hij kwaad en nog steeds geschrokken van daarnet. Alex trok aan de hendel van het gek, op slot... Een ijzige wind waaide voorbij, de zelfde jongen Luke stond achter hem toen hij zich omdraaide. Een valse grijns was getekend op zijn gezicht, ''Ga je weg?'' Alex schrok van zijn stem, die klonk vragend maar dan op de griezelige manier. ''Ja'' Alex dwingde zichzelf terug te lachen, wat niet goed lukten. ''Denk het niet?'' 'wat?' wou hij zeggen. Maar voordat hij zijn mond kon openen om wat te zeggen. Greep de jongen zijn arm vast, Luke opende zijn mond en blaaste adem in zijn gezicht. Alles begon zwart te worden, de mondadem rook vaag naar iets wat hij nog nooit geroken had. Alles begon te draaien, hij zakte weg en voelde dat Luke hem losliet. Nu lag hij op de grond, dacht aan niks.''

Alex zuchte, heel vaak had hij hieraan terug gedacht. Wat daarvoor was gebeurd en daarna wist hij niet meer. Toen hij wakker werd, waren er nog zoveel dingen gebeurd. Hem werd verteld dat hij niet meer de oude Alex was en dat hij dingen moest leren om te overleven als de nieuwe Alex. De nieuwe Alex als half-vampier.
Dat hij bloed moest drinken om te overleven, dat hij langer zou blijven leven om de vijf jaar zou hij één jaar ouder worden. Wat natuurlijk ontiechelijk lang was, alles wist hij nu over zijn leventje als half-vampier. Af en toe zag hij Luke nog, kwam hij opdagen en leerde hij hem dingen. Maar ook was Alex vaak op zichzelf, zoals nu. Zijn beste vriend Riley heeft hij nooit meer gezien, een normaal mens zou zoiets missen hebben genoemd. Maar Alex niet, hij had ampe gevoel meer gevoelens dan vampieren maar nog steeds minder dan een mens. Alex brach zijn gedacht weer bovenwater toen een geluid hem wakker deed maken, het klonk als een schot in de stille nacht ookal was het maar een simpel takje dat kraakte. Dat gekraak moest van en ander zijn, en zo te ruiken een wezen net als hem. Maar door de vele andere geuren moeilijk te onderscheiden of het een een vampier, half-vampier, vampaneesf half-vampanees zou zijn. Geruisloos keek hij naar de plek waar het geluid vandaan kwam, afwachtend op het gene wat hem bekeek.

-Iedereen welkom-
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.new-life.forumotion.com
Luke

avatar

Man Aantal berichten : 13

Vamp Profil
Ras: Vampier
Leeftijd: 28 aardjaren / 19 vampierjaren
Partner: If you wanna die, be my guest.

BerichtOnderwerp: Re: Old memories.   vr sep 24, 2010 11:08 pm

Met zijn handen diep in zijn zakken gestoken en zijn blik die naar de grond getrokken werd. Zijn voeten sloften door bladeren en takken die de grond bedekten. Luke liep in de schaduw van de meters hoge bomen door. Heel af en toe gleed er een lichtstraal over zijn gelaat heen en kneep hij zijn ogen dicht om daarna geruisloos in de schaduw te verdwijnen. Het was niet zo dat hij niet tegen de zon kon maar liever vermeed hij die. Die enorme brandende gele bal hoog aan de hemel die warme stralen liet neerkomen op zijn koude huid. Vaak was hij niet onder de mensen. Nee, hij zwierf rond in ver afgelegen plekken ver van de beschaving vandaan. En als hij al dicht bij mensen in de buurt was dan was dat voornamelijk 's avonds. Zijn goudgele ogen gleden over de bomen heen. In dit deel van het woud, in de bergen was het op de een of andere manier altijd angstvallig stil. Luke stak zijn neus in de lucht en snoof eens diep. Een diepe zucht verliet zijn keel. De enige reden dat hij hier naartoe terug bleef keren was om maar één persoon. Alex, zijn leerling. Een lange tijd geleden had hij de jongen wat van zijn bloed gegeven. Een grijns verscheen op zijn scherpe gelaat waarbij zijn felle, witte tanden leken licht te geven in de schaduw van de enorme woudreuzen. Waarom hij van Alex een half-vampier had gemaakt? Heel simpel. Er was een oorlog op gang en hij moest een leger verzamelen. Die vampanezen zouden versteld komen te staan van de gebundelde krachten van de vampieren. Weer verscheen er een grijns op zijn gezicht die kuiltjes in zijn wangen veroorzaakte. Het was tijd voor iets nieuws, iets spannends want als hij eerlijk moest zijn verveelde hij zich dood. Het liefste wilde hij ergens onrust stoken. Een beetje vampanezen pesten óf zelfs doden. Koelbloedig, ja dat was hij wel. Echte gevoelens had hij niet meer. Die waren al 28 jaar geleden gestorven toen hij een volledige vampier werd. Er tegen vechten deed hij niet meer even als zichzelf als een monster beschouwen. Hij had nou eenmaal bloed nodig om te overleven zo simpel was het. Zacht gromde hij. Vanacht zou hij weer een slachtoffer moeten zoeken want het was al zeker weer drie dagen geleden dat hij voor het laatst had gedronken en hij begon het aardig te merken.
Bij het horen van een miniscuul geluid schoten zijn goudgele ogen omhoog. Weer bracht een lichte windvlaag een geur in zijn neus. Een geur die nu makkelijk te onderscheiden was. Alex. Een scheve grijns krulde zijn lippen maar zijn tempo bleef hetzelfde. Sjokkend met zijn handen diep in zijn zakken gestoken. Bewust stapte hij op een takje wat voor een zachte krak zorgde. Even gleden zijn ogen vluchtig omhoog naar de schim hoog in de boom. Maar hij deed nog steeds alsof hij niets in de gaten had. Zijn capuchon had hij over zijn hoofd getrokken waardoor zijn gezicht niet zichtbaar was. Luke was een beetje sjofel gekleed. Vandaag droeg hij een oud versleten vest waar menig gat in zat om maar niet over zijn broek te spreken. Toch straalde hij een bepaalde zekerheid en trots uit die niet te krenken was. Rustig liep hij naar de boom toe waar hij de jongen had zien zitten hoog in de boom. Met zijn rug leunde hij tegen de boom en sloeg zijn armen voor zijn gespierde borst. "Hallo Alex" sprak hij met zijn koude stem. "Hoe is het uitzicht daar?". Met dat hij uitgesproken was draaide hij zich vliegensvlug om en sprong de boom in. Zijn nagels grepen zich in de schors van de boom en zo snel dat het niet te volgen was met het menselijk oog stond hij naast Alex. Zonder op antwoord te wachten hield hij zijn hand boven zijn ogen en tuurde boven de boomtoppen. "Hmm wel oké hé?". Zijn stem had ergens iets vriendelijks wat tegelijk weer griezelig was. Nog altijd had hij zijn hoofd niet omgedraaid om de jongen aan te kijken en tuurde hij in de verte.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alex

avatar

Man Aantal berichten : 27

Vamp Profil
Ras: Half-Vampier
Leeftijd: 17 [Al 15 jaar]
Partner: Liefde is als een steen zo makkelijk om weg te gooien.

BerichtOnderwerp: Re: Old memories.   za sep 25, 2010 1:53 pm

Alex draaide met zijn ogen, maar voordat een eventueele bijdehante opmerking kon geven stond hij al naast hem in de boom. Alex opende zijn mond iets om uit te brengen zonder op te kijken keek hij naar het uitzicht ''Geweldig'' Mompelde hij, Alex had geen hekel aan Luke. Maar de feit dat Luke van hem een half-vampier heeft gemaakt, en hij geen keuze had gehad. Maakte hem misselijk en blind van woede, maar na al die jaren was hij daar ook alweer overheen.
Hij veroerde zich niet en bleef staan kijken, de geur van zijn mentor prikte in zijn neus. Alex duwde zonder enige moeite zijn nagels verder de schors in, als vampier zijn beschikte hij over heel wat bovennatuurlijk krachten. Hij zag het als een verbeterende versie van de mens, vampiers waren daarintegen oersterk en konden door hun krachten super goed klimmen springen en rennen, ze beschikte over een snelheid dat flitte werd genoemd. De wapens die ze gebruikte waren toch de nagels die over doorheen leken te boren als het nodig was. Alex zuchte, het was niet zo dat hij niks wist uittebrengen, hij had gewoon geen zin om iets te zeggen. Na ongeveer zo'n 10 minuten stilte begon hij zich te ergeren ''En wat brengt jou hier?'' Zijn stem was ijkoud, en gaf één klank aan. Alex had zo zijn ideeen maar hij wou ze van Luke horen. Geduld had hij genoeg dat was het probleem niet, het probleem kon wel eens zijn dat Luke een verkeerd antwoord zou geven een antwoord dat hem misschien wel niet beviel.
Nog steeds gehurkt op twee benen naast Luke kijkend naar het uitzicht, ieder plekje wist hij nu wel hoe het er uitzag wat misschien handig kon zijn als hij hier ooit nog een zou komen. Zijn doel was nu het kasteel daar zou de vampierraad ontmoeten als die er waren, want het zag er nogal dood uit. En veel geuren en geluiden kwamen er niet vandaan, nog steeds had Luke niet veel gezegt. Eerst zou Alex wachten totdat Luke weg zou gaan, en als dat niet het geval was dan zouden ze samen gaan. Luke zou hem waarschijnlijk trainingen willen geven, dingen bijl eren. Enzo had een mentor hebben ook wel weer zijn voordelen. Geduldig wachte Alex op een antwoord van Luke, en dat antwoord zou vandaag zijn dag invullen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.new-life.forumotion.com
Luke

avatar

Man Aantal berichten : 13

Vamp Profil
Ras: Vampier
Leeftijd: 28 aardjaren / 19 vampierjaren
Partner: If you wanna die, be my guest.

BerichtOnderwerp: Re: Old memories.   za sep 25, 2010 2:33 pm

Een tijdlang stond hij daar maar. Zwijgend, en kijkend naar de zon die langzaam aan verder naar beneden zakte. Tot ver achter de bergen. Haar laatste paar zonnestralen lieten de bergen en de lucht bloedrood kleuren. Zijn goudgele ogen kneep hij tot spleetjes terwijl hij haar beweging volgde. Luke was eigenlijk niet echt iemand die overdag veel rondhing. Of het moest op een plek zijn met veel schaduw of een donkere plek. Maar als de zon onder was en aan de hemel de maan en haar sterren prijkte dan verscheen hij overal. Met zijn snelheid had hij het mensengebied zo bereikt. Vanacht zou zijn weg echter niet naar de mensenwereld leiden maar naar een plek waar zijn soortgenoten bijeen kwamen. De vampierenberg. En Alex zou mee gaan. Het was tijd. Traag draaide hij zich om. Twee koude ogen gleden over hem heen tot hij hem uiteindelijk recht in zijn ogen aan keek. Luke rook gewoon de woede van Alex. Die hem het nooit had vergeven dat hij van hem een half-vampier had gemaakt. Ach, hij was gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Of juist op het goede moment op de goede plaats. De vraag waar zijn 'vriend' was gebleven wist hij wel. Maar hij beantwoordde hem niet. Alex zou het zelf moeten ondervinden hoe hard het ook was die waarheid onder ogen te moeten komen. Het was Luke's bedoeling geweest beiden jongens tot half-vampier te maken. Tot die verdomde vampanees ertussen kwam. Ergens diep in hem borrelde die eeuwenoude woede op. Er moest een eind komen aan die schare opstandelingen nu ze nog in de minderheid waren. Want ook de vampanezen waren bezig met hun legers in alle ontwetendheid van de mens. Als die twee machten, de vampanezen en de vampieren elkaar zouden treffen zou dat uitlopen op een bloederige en allesvernietigende strijd maar Luke keek er naar uit om die zwakkelingen recht aan te kunnen kijken.
Zijn aandacht richtte hij weer op Alex. "Wat mij hier brengt? Mijn benen." zei hij droog. Een lachje liet zijn lippen krullen. Een griezelig lachje was het waarbij zijn spierwitte tanden ontbloot werden. Luke lachte veel. Hoewel het meestal geen gemeende glimlach was. Sommigen vonden het een mengeling tussen charmant en griezelig. Hem boeide het niet zo heel veel. Luke haalde zijn schouders op. "Mijn tocht gaat verder richting die berg daar." zei hij koeltjes terwijl hij met zijn vinger naar de hoogste van de groep bergen aan wees. Luke had Alex verteld over de Vampierenberg dus zou hij vast en zeker wel weten wat hij bedoelde.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alex

avatar

Man Aantal berichten : 27

Vamp Profil
Ras: Half-Vampier
Leeftijd: 17 [Al 15 jaar]
Partner: Liefde is als een steen zo makkelijk om weg te gooien.

BerichtOnderwerp: Re: Old memories.   za sep 25, 2010 2:50 pm

De zon begon langzaam te verdwijnen en daarvoor kwam de maan tevoorschijn ''Niet letterlijk'' Mompelde hij, Alex irriteerde er zich aan dat Luke probeerde grappig te doen. ''De bergen?!'' Zei hij sarcastisch, Alex stamelde zowat. Toevallig was zijn doel het kasteel, dat in de bergen lag wat goed uitkwam. Hij twijfelde niet en zette zich af van de tak soepel kwam hij twee benen neer ''Kom je nog ouwe!'' Zijn klonk was uitdagend, een valse grijns tekende op zijn gezicht. Alex mocht dan wel een half-vampier zijn maar onderschatten mocht je niet doen. Hij kon Luke makkelijk bijhouden met alles wat hij deed, ondanks de trainingen. Alex wachte niet, een raas van adrealine stroomde door zijn aderen, hij spande zijn spieren. Hij draaide zich om en begon te rennen, sneller en sneller. De bomen vlogen langs hem, zijn voeten raakte amper de grond. Nu ging Alex in een razend tempo, het tempo wat ze flitten noemde. Nu was hij haast ontzichtbaar, hij hoorde Luke achter hem. ''Kan je me bijhouden?'' Bulderde hij, Alex ging plagend nog een tikkeltje sneller. De bergen kwamen al dichterbij, Alex remde en stopte voor de berg die stijl omhoog liep. Hij sprong omhoog klauwde zijn nagels in de bergrand, en zette zijn gympen als steun tegen de rotsen. Dat herhaalde hij een paar keer totdat hij boven was, lenig kwam hij terecht op zijn twee benen. De adrealine epte weg. Het kasteel was enorm, en stond op de bergen zodat alleen vampiers er konden komen mensen zouden het niet eens opmerken. Alex keek naar beneden Luke naderde, ''Zoals altijd ben je weer als laatste'' Bromde Alex gemeen. Zijn witte tanden waren nu zichtbaar, Alex viel best mee op zijn tijd. Hij kon chagerijnig zijn en dan zou dagen niks zeggen, maar ook liet hij zijn andere kant wel eens zien en dat was deze wat het meest prettige was voor anderen. Alex was niet buitenadem, een superconditie had hij gekregen in die jaren, hij kon voluit 2 dagen rflitten zonder de stoppen. Hij had ook nog niet verder gerend. Alex wachte ongeduldig totdat Alex boven was.

[Zo even een nieuwe topicje openen? Kan jij dat doen ik moet zo me hond uitlaten--']
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.new-life.forumotion.com
Luke

avatar

Man Aantal berichten : 13

Vamp Profil
Ras: Vampier
Leeftijd: 28 aardjaren / 19 vampierjaren
Partner: If you wanna die, be my guest.

BerichtOnderwerp: Re: Old memories.   za sep 25, 2010 3:55 pm

Afwezig haalde Luke zijn schouders op. Zoals hij had gehoopt ging Alex ook die kant op. Hij keek toe hoe Alex uit de boom sprong en makkelijk op twee benen belandde. Met een zucht zette hij zichzelf ook in beweging en sprong sierlijk uit de hoge boom. Een mens hoefde zoiets natuurlijk niet te proberen. Die zou terpletter staan. Zoals gewoonlijk stak hij zijn handen diep in zijn zakken en maakte nog geen aanstalten om te gaan flitten. Zijn linkerhand speelde met het kettinkje in zijn linkerbroekzak. Het kettinkje dat van zijn oude liefde was geweest. Haar naam sprak hij niet uit maar toen hij een mens was had hij natuurlijk wel gevoelens en kende hij wel emoties. Beheerst als altijd stapte hij door. Niemand zou hij het laten weten. Maar van dat kettinkje had hij nooit afstand kunnen doen. Van haar inmiddels wel hoewel hij er niet over wilde spreken. Want zij was het wie na zijn eerste dagen als vampier zijn slachtoffer werd. Ja, het was geen geheim dat hij van een mens gedronken had. Gelukkig had zijn toenmalige leermeester Aro hem hierbij geholpen. God wat had hij hem lang niet meer gezien. Die zou hij vast en zeker bij de bijeenkomst nog wel zien. Want hij was nou niet echt iemand die bij anderen op bezoek ging. Enkel bij Alex dan..
Luke hoorde de uitdaging in de stem van Alex en keek even een tikkeltje verward op waarna er een lichte grijns zijn mondhoeken liet krullen. Met dat Alex het zei begonnen zijn eigen passen ruimer te worden en begon hij te versnellen. Zo snel als de wind vloog hij achter de donkerharige jongen aan. Nee zelfs sneller dan de wind joegen ze tussen de bomen door tot ze bij de voet van de berg kwamen. Luke zag hoe Alex al naar boven klauterde. "Tja, er moet toch iemand als laatste zijn." zei hij droog terwijl hij boven op de eerste kei sprong en zijn nagels diep in de stenen zette. Soepel klauterde hij omhoog tot hij naast Alex stond en keek rustig, zelfs een tikkeltje verveeld om zich heen. Voor hem was het allang niet bijzonder meer. "Je ogen uitkijken kan binnen ook nog wel hoor." zei hij koud terwijl hij langs Alex op liep in de richting van de enorme donkerrode deur.

[ik maak nieuw topic ;D]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Old memories.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Old memories.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Vamp War :: Buiten de Berg :: Het Bergmeer-
Ga naar: